Salsefia Tragopogon porrifolius – Kozibród porolistny to bardzo stare, zapomniane, w Polsce prawie nie znane warzywo korzeniowe. W Anglii znane pod nazwą „ostryga warzywna”. Liczne nieporozumienia w nazewnictwie wynikają stąd, że skorzonera przez niektórych zwana była potocznie „czarną salsefią”. Podobnie jak skorzonera, również potocznie jest nazywana „szparagami dla biedaków”. Uprawa podobna do skorzonery. W 2 roku kwitnie bardzo dekoracyjnie na fioletowo-niebiesko. Warzywo ma wyjątkowo duże właściwości prozdrowotne.

Kwiaty salsefii są cenione za ich wyjątkowy urok, ale właśnie 20. centymetrowy korzeń jest obiektem naszych kulinarnych westchnień, wizualnie z daleka przypominający pietruszkę. W smaku także przypomina nieco pietruszkę, ale bardziej mało popularną u nas skorzonerę. Ma słodki, aromatyczny, delikatny smak.   Spożywana jest na surowo, w sałatkach, lecz najczęściej jest ona jednak gotowana przed podaniem na stół. Można z niej przygotować choćby zupę-krem, albo ugotować jak szparagi lub usmażyć, poddusić… Niektórzy dodają ją do gulaszu i innych potraw mięsnych.

Salsefia lubi światło i ciepło. Sprzyja jej ziemia przepuszczalna, skompostowana. Warto pamiętać o regularnym, dosyć obfitym podlewaniu. Salsefia stosunkowo szybko będzie miała długie, kilkudziesięciocentymetrowe liście, przypominające nieco liście pora albo długą trawę, lecz najcenniejsze jest w jej przypadku to, co znajduje się pod ziemią, a więc korzeń tego warzywa. Jesienią, najlepiej po pierwszych przymrozkach, warto wykopać ten drogocenny korzeń, zanim przyjdą duże mrozy. Salsefię można przechowywać przez parę miesięcy w piwnicy, ewentualnie w gruncie, ale pod przykryciem.